سلام

سلامی به گرمی و طراوت طلوع  خورشید و به غم انگیزیه غروب

شاید این آخرین مطلبی باشه که من تو بلاگ می نویسم

و شاید این آخرین بار باشه که میام  تا از احساساتم بنویسم

نمی دانم...

 زندگی شاید این باشد

من باشم

تو باشی و خدا

زندگی شاید چیزی باشد  که همیشه در کنارم بوده و نمی دیدم

زندگی شاید در همین دلتنگی ها خلاصه شود

و شاید سهم من از زندگی

پر و بالی بسته باشد .........

  زندگی را فرا تر و آزاد تر می دیدم

اما.......... سهم من از زندگی  این نشد.

.....دست و پای زنجیر شده

پر های قیچی شده

و هوایی مسموم

هوایی پر از اکسیژن مرگ

همیشه نصیبم شد

و شاید همین شد سهم من از دنیا......

فقط می دونم از همتون ممنونم که تو این مدت همیشه بهم سر زدین و  بهم نیرو دادین تا همین چند خط که هیچ ارزشی نداره رو بنویسم .

اگر نظر بذارید حتما میام تا ببینم  و باز هم از همتون ممنونم

دلم برای همه چیز تنگ میشه

برام سخته که بگم خدافظ

فقط میگم به امید روزی که شاید برگردم

همتون رو به خدا میسپارم

همیشه موفق باشید

امشب میخوام از همه ی کسانی که مرتب برام نظر میذارن تشکر کنم

از محمد عزیز(نونوایی محمد ) که همیشه نظر میزاره و من خیلی کم بهش سر میزنم و خلاصه شرمنده میکنه دیگه . و براش هم توضیح دادم که بی معرفت نیستم به خدا فقط علتش کمبود وقته.

از داداش مهدی عزیز (شعرهای بی مخاطب) و  سیاوش عزیز (سیاوش و دوستان ) که  خدا رو شکر همیشه امتحان داره و بچه زرنگه و از کیوان عزیز که برادر عزیزمه (باران کویر ) و محمد عزیز ( در دواره ) و همه و همه تشکر کنم خلاصه خیلی محبت دارید

و در نهایت  ........................... از امیر عزیز (( قدرت عشق ))واقعا ممنونم چون همیشه منو شرمنده حودش میکنه هم با راهنمایی هاش و هم با مهربونی هاش . امروز که دیگه نمی تونم سرمو بلند کنم چون واقعا شرمنده کرده خیلی خیلییییییییییییییییییییییی  ممنونم ازش.

امشب باز من تنهایم

تنها تر از همیشه 

خسته ام       خسته تر از همیشه

میخوام گریه کنم و از این بغض لعنتی راحت شم

اما نمی تونم گریه کنم

تنهام و باز امشب احساس سرمای عجیبی تمام وجودم را گرفته

                    و شاید

                              این شد سهم من از این دنیا

                                                                 دلتنگی مکرر

آه نیستی تا ببینی

مردنم را بی تو

میگذرد تا شاید گذشته باشد این روز های لعنتی پر از دلتنگی و غصه

بیا تا یارای دید دارم  

   بیا تا این سوی کم  چشمانم  باقی است 

(( چه کسی باور کرد  جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد))

روزی متولد میشویم و روزی از این دنیا میرویم

  انگار همین دیروز بود که با کلی ذوق نوشتم تولدم مبارک

  اما گذشت.....

                    مثل برق

و باز امروز دلسردم از دنیا

دلسردم از همه دستانی که هر روز و همه جا به سوی من دراز می شود

از همه ی مردمان اطرافم دلسردم

احساس میکنم گم شده ام

    در میان انبوه و ازدحام جمعیت گم شده ام

     کجاست دستی که دستم بگیرد  ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

   کسی نیست

  گویی کودکی شده ام که دستم از دست مادرم رها گشته

   و من...

           تنها مانده ام

  بغض عجیبی در گلو دارم

    و باز............... احساس خفقان

                                          خدایا..................

                                       ۲۶ آذر  تولدم مبارک

نمیشه از تو  یک لحظه جدا شم

که بی تو زندگیم رنگی نداره

تو خورشیدی به داد من رسیدی

زمستونم با تو رنگ بهاره

عشق من تا که تو رو دیدم ناز چشماتو خریدم  واسه ی بودن با تو از همه دنیا بریدم

تو اون عشقی که من خوابشو دیدم

تو بیداری به آرزوم رسیدم

تو گل بودی شکفتی در کنارم

به دنبال تو من پروانه بودم

                                                                   سروش    

               دیروز گفتم

              امروز و فردا ها هم خواهم گفت

 (( آنچنان که تو را دوست دارم  دیگری را دوست نخواهم داشت ))

غمت در نهان خانه دل نشیند

بنازی که لیلا به مهمل نشیند

پی مهملش آنچنان زار گریه ام

که از گریه ام

که از گریه ام ناقه در گل نشیند

مرنجان دلم را

که این مرغ وحشی

ز بامی که برخاست مشکل نشیند

از آن زمان که آرزو چو نقشی از سراب شد

تمام جستجوی دل سوال بی جواب شد

نرفته کام تشنه ای به جستجوی چشمه ها

خطوط نقش زندگی چو نقشه ای بر آب شد

چه سینه سوز آه ها

که خفته بر لبان ما

هزار گفتنی به لب اسیر پیچ و تاب شد

نه شور  عارفانه ای نه شوق عاشقانه ای

قرار عاشقانه هم شتاب در شتاب شد

نه فرصت شکایتی نه قصه و روایتی

تمام جلوه های جان چو آرزو بر آب شد

نگاه منتظر به در نشست و عمر شد به سر

نیامده به خود دگر که دوره ی شباب شد

هفت آسمان را بردرم

و از هفت دریا بگذرم

ای شعله ی تابان من

هم ره زنی هم رهبری

هم این سری هم آن سری

ای نور بی پایان من

چون میروی بی من مرو    ای جان جان بی تن مرو

ای دیدن تو دین من

ای روی تو ایمان من

ای هست تو پنهان شده

در هستی پنهان من

چون میروی بی من مرو    ای جان جان بی تن مرو

ای یار من ای یار من

ای دلبر و دلدار من

ای محرم و غمخوار من

ای دین و ای ایمان من

خوش میروی در جان من

ای درد تو درمان من

چون میروی بی من مرو    ای جان جان بی تن مرو

                                                                                            هایده

 امشب خیلی دلم گرفته

 دلم میخواد راه برم و گریه کنم

 دلم خیلی تنگه

 دلم میخواد انقدر داد بزنم تااااااا یه ذره از بار این غم رو کم کنم

 (( کی اشکاتو پاک میکنه

   شبا که غصه داری؟؟؟

دست رو موهات کی میکشه

 وقتی منو نداری ؟؟؟

 شونه ی کی میشه مرهم حق حقت میشه دوباره

 از کی بهونه میگیری شبای بی ستاره ؟؟؟؟  ))

    صدای تیک تاک ساعت در گوشم می نوازد

       چه بسیار دیده ام و چه بسیار شنیده ام

            شنیده ها را شنیده ام و نا گفته ها را گفته ام

             دیروز       امروز   و   فردا         مال تو 

              کاش

                    ای کاش زمان آن قدر با سرعت نمی گذشت.

       ۱      ۲       ۳

          و آخر به انتها می رسم به بن بست همیشگی.

         کاش می دانستم چیست آن چیزی که مرا مبهوت کرده ؟!

       بهت - فراموشی - سکوت و سکون .

       و اینک منم آیا صدایم را می شنوی؟؟؟؟؟!!!

     در مقابل دیدگانت فریاد می زنم ... این منم .اما تو گویی نه می بینی  نه می شنوی .......

               از مقابل دیدگانم دور می شوی ......

          دیگر نفس هایم را در عمق این فاجعه حس نمی کنم

         آری

               صدای نفس هایم را در صدای ضربان قلبم که گوشم را کر کرده نمی شنوم

                   احساس خفقان عجیبی دارم

                                          کاش می دانستم چه شد  ؟؟؟؟؟